Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωλογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωλογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Υποθαλάσσιο ρεύμα ίσα με 40 Αμαζονίους

Ενα πελώριο, ταχύτατα κινούμενο υποθαλάσσιο ρεύμα ανακάλυψαν Αυστραλοί και Ιάπωνες επιστήμονες κοντά στην Ανταρκτική, το οποίο μεταφέρει όγκο νερού ισοδύναμο με 40 Αμαζόνιους ποταμούς.

Επειδή το ρεύμα -μια πραγματική "υδάτινη λεωφόρος", άγνωστη μέχρι σήμερα- φαίνεται ότι αποτελεί σημαντικό τμήμα στο "παζλ" της παγκόσμιας κίνησης των υδάτων των ωκεανών, η οποία βοηθά στον έλεγχο του κλίματος της Γης, η ανακάλυψη θα βοηθήσει τους ερευνητές να παρακολουθήσουν καλύτερα τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στους ωκεανούς του πλανήτη μας.Η σχετική μελέτη, υπό τον ωκεανογράφο Στιβ Ριντούλ του αυστραλιανού Κέντρου Ερευνών για το Κλίμα και το Οικοσύστημα της Ανταρκτικής και τον ωκεανογράφο Γιασούσι Φουκαμάτσι του ιαπωνικού πανεπιστημίου Χοκάϊντο, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature Geoscience", σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και το "Nature". Οι επιστήμονες είχαν μέχρι τώρα κάποιες ενδείξεις για την ύπαρξη του ρεύματος, αλλά ποτέ δεν το είχαν εντοπίσει. Αυτή τη φορά, τοποθέτησαν όργανα μέτρησης σε διάφορα σημεία του βυθού, σε βάθος μέχρι 4,5 χλμ., και κατάφεραν, επί δύο χρόνια, να μετρήσουν την ταχύτητα, την θερμοκρασία και την αλμυρότητα του ρεύματος.

Τα νέα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για το ταχύτερο βαθύ ωκεάνιο ρεύμα που έχει ποτέ βρεθεί, με μέση ταχύτητα 20 εκατοστών το δευτερόλεπτο, που μερικές φορές ξεπερνά τα 700 μέτρα την ώρα.
Εχει μέσο πλάτος 50 χιλιομέτρων και μεταφέρει πάνω από 12 εκατ. (μερικές φορές μέχρι 30 εκατ.) κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο του πολύ κρύου και αλμυρού νερού που προέρχεται από την Ανταρκτική και κινείται βόρεια από αυτήν, προς την Αυστραλία και την Ιαπωνία.
Το ρεύμα κινείται σε βάθος περίπου 3,5 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και οι επιστήμονες εξεπλάγησαν από την μεγάλη ταχύτητά του σε τόσο μεγάλο βάθος. Το ρεύμα μεταφέρει πυκνό πλούσιο σε οξυγόνο νερό, που βυθίζεται κοντά στην Ανταρκτική.
Το ρεύμα ανήκει σε ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο ρευμάτων, που καλύπτει τους ωκεανούς της Γης, λειτουργώντας ως ένας γιγάντιος "ταινιόδρομος" μεταφοράς και κατανομής της θερμοκρασίας γύρω από την υδρόγειο.
Οι ωκεανοί επίσης αποτελούν σημαντικούς χώρους αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα, του κυριότερου "αερίου του θερμοκηπίου", το οποίο εκλύεται τόσο από ανθρώπινες δραστηριότητες, όσο και από καθαρά φυσικές-βιολογικές διαδικασίες.
Η σημασία των μεγάλων ρευμάτων είναι κρίσιμη για τη ρύθμιση του παγκόσμιου κλίματος. Για παράδειγμα, το Ρεύμα του Κόλπου μεταφέρει θερμό νερό στο βόρειο Ατλαντικό, κάνοντας πιο ήπιο το κλίμα της Ευρώπης.
Τυχόν μεταβολή ή εξαφάνιση του ρεύματος αυτού (κάτι που έχει συμβεί στο μακρινό παρελθόν και, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις, προκάλεσε μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας στη Γη και μπορεί επίσης να εγκαινίασε μια αργή διαδικασία μαζικής εξαφάνισης των δεινοσαύρων), θα βύθιζε μεγάλο μέρος της Ευρώπης σε μια νέα εποχή παγετώνων.

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009

Στην Ινδία ο μεγαλύτερος κρατήρας της Γης;

Μια μυστηριώδης υποθαλάσσια λεκάνη στα ανοιχτά των ακτών της Ινδίας είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος κρατήρας που έχει ποτέ υπάρξει στη Γη από πτώση ουράνιου σώματος, πολύ μεγαλύτερος από τον κρατήρα στο Γιουκατάν του Μεξικού. Και αν οι επιστήμονες που τον ανακάλυψαν έχουν δίκιο, τότε ίσως είναι υπεύθυνος για την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν 65 εκατ. χρόνια. Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον ινδικής καταγωγής επιστήμονα Σανκάρ Τσατερτζί του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Τέξας των ΗΠΑ και πρόκειται να παρουσιαστεί, αυτό το μήνα, στο ετήσιο συνέδριο της Γεωλογικής Εταιρίας της Αμερικής, όπως ανακοίνωσε η τελευταία. Η τεραστίων διαστάσεων βυθισμένη λεκάνη Σίβα (που, σημαδιακά, φέρει το όνομα του ινδικού θεού της καταστροφής) βρίσκεται στη δυτική ακτή της χώρας και αποτελεί αντικείμενο έντονης εκμετάλλευσης για άντληση πετρελαίου και αερίου. Ορισμένοι κρατήρες είναι ανάμεσα στις πιο παραγωγικές τοποθεσίες άντλησης υδρογονανθράκων στη Γη. «Πρόκειται για τον μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα στον πλανήτη μας», δήλωσε ο Τσατερτζί, που εκτιμά ότι δημιουργήθηκε από την πτώση ενός τεράστιου ουράνιου σώματος με διάμετρο γύρω στα 40 χλμ. Συγκριτικά, το ουράνιο αντικείμενο που έπεσε στην χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού και μέχρι σήμερα θεωρείται ως η πιθανότερη αιτία για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, εκτιμάται ότι είχε διάμετρο μόλις οκτώ έως δέκα χιλιομέτρων. Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις των ερευνητών, η πτώση του ουράνιου σώματος στην Ινδία είχε κατακλυσμικές συνέπειες. Εξαέρωσε τον φλοιό της Γης στο σημείο της σύγκρουσης, αφήνοντας μόνο καυτό υλικό από τον εσωτερικό μανδύα του πλανήτη.Είναι επίσης πιθανό ότι η πρόσκρουση επιδείνωσε τις διαδοχικές ηφαιστειακές εκρήξεις στην περιοχή του Ντεκάν, ενώ εκτιμάται ότι οδήγησε στην αποκοπή των Σεϊχελλών από την Ινδική τεκτονική πλάκα, με συνέπεια τα νησιά να κατευθυνθούν πλέον προς την Αφρική. Οι σημερινές γεωλογικές ενδείξεις παραπέμπουν σε δραματικά γεγονότα, κατά τους ερευνητές. Ο εξωτερικός δακτύλιος του κρατήρα Σίβα έχει διάμετρο περίπου 500 χλμ. και ένα μεγάλο μέρος του βρίσκεται βυθισμένος κάτω από την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της δυτικής Ινδίας. Όπου όμως είναι ορατός, ο κρατήρας είναι διάσπαρτος από ψηλούς γκρεμούς, ενεργά ρήγματα και καυτές πηγές. Η πρόσκρουση φαίνεται να κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος από το πάχους 50 περίπου χλμ. στρώμα γρανίτη στη δυτική ακτή της Ινδίας. Οι επιστήμονες σχεδιάζουν πρόσθετες έρευνες στο βυθό του βυθισμένου κρατήρα για να βρουν πιθανά ίχνη μετάλλων και άλλων στοιχείων (όπως το ιρίδιο που συνήθως αφήνουν ως «αποτύπωμα» οι αστεροειδείς) για να επιβεβαιώσουν την θεωρία τους.
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ