500 τραυματίες από τη βροχή μετεωριτών στα Ουράλια

Τουλάχιστον 514 άνθρωποι τραυματίστηκαν- σύμφωνα με νεότερα στοιχεία από το υπουργείο Εσωτερικών της Ρωσίας- μετά την ισχυρή έκρηξη μετεωρίτη που σημειώθηκε στην περιοχή Τσέλιαμπινσκ. Οι περισσότεροι ζήτησαν ιατρική βοήθεια για μικροτραυματισμούς από θραύσματα τζαμιών ενώ 112 εξ αυτών παρέμειναν στο νοσοκομείο. Αναφορές κάνουν λόγο για τέσσερις τραυματίες απευθείας από θραύσματα του μετεωρίτη.

Εικόνα του μετεωρίτη από ερασιτεχνικό βίντεο

  Η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών εκτιμά ότι ο μετεωρίτης ήταν βάρους περίπου 10 τόνων και μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα τουλάχιστον 54. 000 χιλιομέτρων ανά ώρα ενώ εξερράγη περίπου 30 έως 50 χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος.

Από την ισχυρή έκρηξη έσπασαν τζάμια κτιρίων και προκλήθηκε πανικός στους κατοίκους. "Υπήρξε βροχή μετεωριτών, χωρίς να πέσουν κομμάτια τους στη Γη. Ένας μετεωρίτης εξερράγη πάνω από την περιοχή του Τσέλιαμπινσκ” δήλωσε εκπρόσωπος του τοπικού υπουργείου Αντιμετώπισης Καταστροφών στο πρακτορείο Ιντερφαξ για το περιστατικό.

Αυτόπτης μάρτυρας ανέφερε στο Reuters ότι η έκρηξη έγινε ιδιαίτερα αισθητή στο 19ο όροφο κτίριο όπου βρισκόταν στο κέντρο της πόλης ενώ ακούγονταν στην ευρύτερη περιοχή ήχοι από συναγερμούς αυτοκινήτων. Στις επαρχίες Τσέλιαμπινσκ και Σβερντλόβσκ, αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για φλεγόμενα αντικείμενα στον ουρανό.

Ειδικές ομάδες έχουν σπεύσει στο σημείο για να βρουν υπολείμματα του μετεωρίτη που, σύμφωνα με τη διαστημική υπηρεσία της Ρωσίας, ταξίδευε τόσο γρήγορα που ήταν δύσκολο να προβλεφθεί η πορεία του.

Τέτοιου τύπου περιστατικά καταγράφονται σπάνια ωστόσο στη Σιβηρία το 1908 εκτιμάται ότι μετεωρίτης είχε καταστρέψει περιοχή έκτασης 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Ερασιτεχνικά βίντεο στο youtube αποτυπώνουν σκηνές από το πέρασμα του μετεωρίτη αλλά και τον πανικό που επικράτησε:

  http://www.youtube.com/watch?v=42rJJy4Ooso&feature=player_embedded

Υπερθέαμα... εξ ουρανού

Το εντυπωσιακό φαινόμενο της «Βροχής των Λεοντιδών» θα εμφανιστεί και φέτος τη νύχτα της 17ης προς 18ης Νοεμβρίου και θα είναι ορατό από τη 1 μέχρι τις 4.30 τα ξημερώματα υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει ξαστεριά. Κατά τη διάρκεια αυτού του ετήσιου φαινομένου δεκάδες διάττοντες σχηματίζουν τη «Βροχή των Λεοντιδών», η οποία έχει πάρει το όνομά της εξαιτίας της αντίληψης ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Λέοντα και οφείλονται στα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Τεμπλ Τατλ. Οπως εξηγεί ο διευθυντής του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου Διονύσης Σιμόπουλος, «αυτό συμβαίνει γιατί κατά τη διέλευσή τους από τη Γη οι κομήτες αφήνουν πίσω τους διάφορα μικρά σωματίδια σκόνης τα οποία είναι σχετικά μαζεμένα μαζί σε ομάδες και τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης. Οταν η Γη συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων, τα έλκει και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό από 40 έως 70 αντικειμένων την ώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ιδιαίτερα μετά από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη ο ρυθμός αυτός μπορεί και να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα. Από αυτά τα μετέωρα ένας πολύ μικρός αριθμός καταφέρνει να φτάσει στην επιφάνεια της Γης".

Κάθε Νοέμβριο
Στην περίπτωση της Βροχής των Λεοντιδών, καθώς η Γη περιστρέφεται στην τροχιά της γύρω από τον Ηλιο, συναντά κάθε Νοέμβριο το σύννεφο των σωματιδίων του κομήτη Τεμπλ-Τετλ και πέφτει πάνω του με ταχύτητα 108.000 χιλιομέτρων την ώρα. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπούν τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος περίπου 100 χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Εν συνεχεία, η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας και σχηματίζει μια φωτεινή σφαίρα δύο έως τριών μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή η φωτεινή σφαίρα είναι ορατή από τη Γη. Το 1799 η βροχή αυτή είχε παρατηρηθεί από τον Πρώσο επιστήμονα Αλεξάντερ φον Χούμπολτ που βρίσκονταν στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με την περιγραφή του, σχεδόν ολόκληρος ο ουρανός καλύφθηκε από φωτεινά μετέωρα που απείχαν μεταξύ τους όσο το διπλάσιο μέγεθος της Πανσελήνου. Οι ιθαγενείς της Νοτίου Αμερικής, πάντως, είχαν παρατηρήσει το φαινόμενο και το 1766, ενώ υπάρχουν ενδείξεις για μεγάλες καταιγίδες διαττόντων τα έτη 902, 934, 967, 1037, 1202, 1366 και 1533 μ.Χ. Η μεγαλύτερη καταιγίδα διαττόντων που παρατηρήθηκε ποτέ ήταν η Καταιγίδα των Λεοντιδών στις 12 προς 13 Νοεμβρίου του 1833 όταν το φαινόμενο θύμιζε εκρήξεις πυροτεχνημάτων από μία ροή δεκάδων μετεώρων κάθε δευτερόλεπτο που διήρκεσε επί ώρες. Ενας ιστορικός μάλιστα το 1878 τη θεώρησε ένα από τα 100 πιο σημαντικά γεγονότα των ΗΠΑ. Το γεγονός απεικονίστηκε σε πολλά έργα τέχνης, ενώ αρκετοί κοινωνιολόγοι απέδωσαν στο συγκεκριμένο φαινόμενο τον πυρετό για τη θρησκεία που επηρέασε τα επόμενα χρόνια την κοινωνική εξέλιξη και τον σύγχρονο χαρακτήρα των ΗΠΑ. Η εμφάνιση των Λεοντιδών το 1866 έφτασε τους 5.000 διάττοντες την ώρα, ενώ το 1867 ο ρυθμός έπεσε στους 1.000 την ώρα. Αντίθετα το 1899 η Βροχή των Λεοντιδών ήταν απογοητευτική αλλά την επόμενη χρονιά και πάλι στους 1.000 διάττοντες την ώρα. Τα επόμενα χρόνια τα ίχνη του κομήτη χάθηκαν και θεωρήθηκε ότι είχε μάλλον διαλυθεί μέχρις ότου ανακαλύφθηκε και πάλι το 1965 όταν προσπέρασε τη τροχιά της Γης σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη απ αυτήν της Σελήνης. Εναν χρόνο αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου 1966, στις κεντρικές και δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες δεκάδες χιλιάδες διάττοντες στόλισαν και πάλι τον νυχτερινό ουρανό για είκοσι τουλάχιστον λεπτά με ρυθμό 200.000 έως 1.000.000 διαττόντων την ώρα. «Κάθε ημέρα που περνάει, πάντως, πάνω από 100 τόνοι λεπτής διαστημικής σκόνης πέφτει πάνω στην επιφάνεια της Γης χωρίς καν να το καταλάβουμε. Υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 από τους διαστημικούς αυτούς επιδρομείς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να αντέξουν το ταξίδι μέσα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας κάθε χρόνο και φτάνουν στην επιφάνεια της Γης ως μετεωρίτες. Επειδή όμως τα 2/3 του πλανήτη μας είναι καλυμμένα με νερό, οι πτώσεις αυτές γίνονται σπάνια αντιληπτές», επισημαίνει ο κ. Σιμόπουλος.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Την Παταγονία έχουν χτυπήσει οι περισσότεροι μετεωρίτες.

Η νότια Αργεντινή και συγκεκριμένα μια ηφαιστειακή περιοχή της Παταγονίας, που αποκαλείται «Πλαγιά του Διαβόλου», είναι το μέρος του πλανήτη μας που αποτελεί το πεδίο των μεγαλύτερων κρατήρων από την πτώση μετεωριτών, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.

Η περιοχή καλύπτει έκταση περίπου 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι διάσπαρτη από τα σημάδια που προκλήθηκαν από την πρόσκρουση τουλάχιστον 100 μετεωριτών και κομητών πριν 130.000 έως 780.000 χρόνια. Κάθε κρατήρας έχει διάμετρο 100 έως 500 μέτρων και βάθος 30 έως 50 μέτρων, κάτι που δεν συναντάται πουθενά αλλού στον κόσμο, από την άποψη του μεγέθους των κρατήρων. Από την άποψη του συνολικού αριθμού κρατήρων, η Παταγονία έρχεται δεύτερη στον κόσμο, μετά την περιοχή Σικχότε-Ααλίν της Σιβηρίας, όπου έχουν βρεθεί 159 κρατήρες, αλλά μικρότερου μεγέθους. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Geomorphology” (Γεωμορφολογία), έγινε από αργεντινούς ερευνητές με επικεφαλής τον Rogelio Acevedo του Νότιου Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών και τον Hugo Corbelia, ο οποίος και είχε εντοπίσει την τοποθεσία για πρώτη φορά στη δεκαετία του ΄70, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο. Μετά από 30 χρόνια, οι αργεντινοί ερευνητές, με χρηματοδότηση από το National Geographic και την τοπική κυβέρνηση της επαρχίας Τσουμπούτ, μπόρεσαν να μελετήσουν εξονυχιστικά την περιοχή. Όπως ανέφεραν, ένας μόνο από τους μετεωρίτες που είχαν πέσει στην περιοχή πριν χιλιάδες χρόνια, αν σήμερα έπεφτε πάνω σε μια μεγάλη πόλη όπως το Μπουένος Άιρες, την πρωτεύουσα της Αργεντινής, θα την εξαφάνιζε τελείως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι κρατήρες της Παταγονίας, που είναι ορατοί μέσω του Google Earth, είναι όμοιοι με αυτούς της Σελήνης, του Ερμή, του Άρη και της Αφροδίτης. Έχουν διατηρηθεί σε καλή κατάσταση, επειδή βρίσκονται σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Γης, άνυδρη και αραιοκατοικημένη, κυρίως από κτηνοτρόφους που βόσκουν πρόβατα. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η περιοχή πρέπει να προστατευθεί από τους τουρίστες και να κηρυχθεί φυσικό πάρκο. Η Αργεντινή έχει ένα ακόμη μικρότερο πεδίο κρατήρων (Campo de Cielo) στα βόρεια της χώρας. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν μόνο εννέα τέτοια πεδία, δηλαδή περιοχές που στο παρελθόν έχουν σφυροκοπηθεί μαζικά από την πτώση ουρανίων σωμάτων.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Στην Ινδία ο μεγαλύτερος κρατήρας της Γης;

Μια μυστηριώδης υποθαλάσσια λεκάνη στα ανοιχτά των ακτών της Ινδίας είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος κρατήρας που έχει ποτέ υπάρξει στη Γη από πτώση ουράνιου σώματος, πολύ μεγαλύτερος από τον κρατήρα στο Γιουκατάν του Μεξικού. Και αν οι επιστήμονες που τον ανακάλυψαν έχουν δίκιο, τότε ίσως είναι υπεύθυνος για την μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν 65 εκατ. χρόνια. Η ανακάλυψη έγινε από ομάδα ερευνητών υπό τον ινδικής καταγωγής επιστήμονα Σανκάρ Τσατερτζί του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Τέξας των ΗΠΑ και πρόκειται να παρουσιαστεί, αυτό το μήνα, στο ετήσιο συνέδριο της Γεωλογικής Εταιρίας της Αμερικής, όπως ανακοίνωσε η τελευταία. Η τεραστίων διαστάσεων βυθισμένη λεκάνη Σίβα (που, σημαδιακά, φέρει το όνομα του ινδικού θεού της καταστροφής) βρίσκεται στη δυτική ακτή της χώρας και αποτελεί αντικείμενο έντονης εκμετάλλευσης για άντληση πετρελαίου και αερίου. Ορισμένοι κρατήρες είναι ανάμεσα στις πιο παραγωγικές τοποθεσίες άντλησης υδρογονανθράκων στη Γη. «Πρόκειται για τον μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα στον πλανήτη μας», δήλωσε ο Τσατερτζί, που εκτιμά ότι δημιουργήθηκε από την πτώση ενός τεράστιου ουράνιου σώματος με διάμετρο γύρω στα 40 χλμ. Συγκριτικά, το ουράνιο αντικείμενο που έπεσε στην χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού και μέχρι σήμερα θεωρείται ως η πιθανότερη αιτία για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, εκτιμάται ότι είχε διάμετρο μόλις οκτώ έως δέκα χιλιομέτρων. Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις των ερευνητών, η πτώση του ουράνιου σώματος στην Ινδία είχε κατακλυσμικές συνέπειες. Εξαέρωσε τον φλοιό της Γης στο σημείο της σύγκρουσης, αφήνοντας μόνο καυτό υλικό από τον εσωτερικό μανδύα του πλανήτη.Είναι επίσης πιθανό ότι η πρόσκρουση επιδείνωσε τις διαδοχικές ηφαιστειακές εκρήξεις στην περιοχή του Ντεκάν, ενώ εκτιμάται ότι οδήγησε στην αποκοπή των Σεϊχελλών από την Ινδική τεκτονική πλάκα, με συνέπεια τα νησιά να κατευθυνθούν πλέον προς την Αφρική. Οι σημερινές γεωλογικές ενδείξεις παραπέμπουν σε δραματικά γεγονότα, κατά τους ερευνητές. Ο εξωτερικός δακτύλιος του κρατήρα Σίβα έχει διάμετρο περίπου 500 χλμ. και ένα μεγάλο μέρος του βρίσκεται βυθισμένος κάτω από την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της δυτικής Ινδίας. Όπου όμως είναι ορατός, ο κρατήρας είναι διάσπαρτος από ψηλούς γκρεμούς, ενεργά ρήγματα και καυτές πηγές. Η πρόσκρουση φαίνεται να κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος από το πάχους 50 περίπου χλμ. στρώμα γρανίτη στη δυτική ακτή της Ινδίας. Οι επιστήμονες σχεδιάζουν πρόσθετες έρευνες στο βυθό του βυθισμένου κρατήρα για να βρουν πιθανά ίχνη μετάλλων και άλλων στοιχείων (όπως το ιρίδιο που συνήθως αφήνουν ως «αποτύπωμα» οι αστεροειδείς) για να επιβεβαιώσουν την θεωρία τους.
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ